Soul-in-Sanity Diaries: Warszawa

Jesień jakiej nigdy nie widziałeś

jesień-warszawa-depresja-wielkie-miasto-melancholia

Albo też jesień jakiej nie chciałeś widzieć...

Osobiście dosyć często słyszę negatywne opinie odnośnie jesieni (szczególnie o jesieni w Polsce). Same deszcze, błoto, przeszywający wiatr, niemal kompletny brak światła słonecznego, przejście na czas i zimowy i związane z tym zachody słońca o 15:00 itd.

Jednak zawsze łatwiej jest narzekać, podczas gdy zwracanie uwagi i uważne obserwowanie tego co się dzieje wymaga nieco większej siły woli, którą nie każdy jest gotów się wykazać. Dotyczy to nie tylko pór roku, ale także innych istotniejszych kwestii związanych ze współczesnym światem, jego społeczeństwem, ekologią i systemem gospodarczym.

Jakkolwiek nie jest to temat dzisiejszego blog posta. Tematem jest to jak usypiająca wszystko dookoła Jesień potrafi zadziwić i zainspirować każdego. W jaki sposób? Zobacz :

Te zdjęcia wyraźnie wskazują na tą lepszą stronę jesieni. Niektórym będzie się wydawać, że są za banalne, a niektórym, że są one dość atrakcyjne, a może nawet romantyczne.

Uważam jednak, że pomimo tego, że w czasach dzisiejszych podejścia naukowe są cenniejsze i ważniejsze ( preferuję raczej je niż królestwo uczuć i intuicji), bardziej niż kiedykolwiek musimy nauczyć się postrzegać świat takim jaki on jest.

UWAGA - to absolutnie nie oznacza, że wszyscy musimy chrześcijańsko pogodzić się z obecną sytuacją : katastrofami ekologicznymi, panującą biedą i oczywistymi wadami systemu w którym żyjemy.

Przez "postrzeganie świata takim jaki jest" mam na myśli zdolność zachowania wewnętrznej pokory nawet jeśli chodzi o takie szczegóły jak na przykład nielubienie pewnego sezonu lub pogody.

Spacerując ulicami Warszawy, chyba po raz pierwszy od wielu lat zauważyłem zjawiska za sprawą których warto lubić jesień.

Liście stopniowo zmieniające swój kolor - ich kojąca zmysły żółć.

A po tym - jeden z moich ulubionych procesów - liście powoli opadające z drzew. Te wspaniałe dni kiedy ludzie jeszcze nie zaczęli gorączkowo ich sprzątać i one spoczywają nieopisanie ładnie dekorując wszystkie ulice miasta.

Niektóre drzewa nadal (wiecznozielone np.) pozostają z zielonymi igłami i liśćmi dodając w tę paletę kolorów odcienie lata.

Tak to właśnie wygląda. Wydaje mi się, że po prostu nie może być żadnych zastrzeżeń w stosunku do kolorów jesieni i jej atrybutów takich jak wszelkiego rodzaju gorące napoje od herbaty po grzane wino, dynie i swetry.

Ale co zrobić z ukochaną jesienną chandrą, która może się pogorszyć jak całe to piękno się rozproszy i pozostaną tylko gołe patyki drzew i mroźne temperatury klujące skórę, wargi i dłonie?

Świadomość - umiejętność żyć teraźniejszością i zwracać uwagę na wszystkie jej szczegóły jest zdecydowanie czymś, czego powinniśmy uczyć się wszyscy, nowocześni zapracowani ludzie XXI wieku (biorąc przykład powiedzmy nawet od mnichów).

Zamiast bez przerwy być skupionymi na tym:

- jak daleko będę na drabinie kariery za dziesięć lat?

- ile będę zarabiał?

- czy znajdę dziewczynę / faceta, z którym mógł/mogła spędzić resztę życia?

- jak zdam egzaminy międzysemestralne na uczelni?

stojąc w zimnie na przystanku czekając na autobus i klnąc brzydką pogodę, spróbuj pomyśleć na przykład w ten sposób:

"Cholera, a jednak wszystkie te naturalne zjawiska częściowo mnie uspokajają. Są tylko procesami nieświadomie zachodzącymi w przyrodzie, ale jednocześnie odgrywają swoją rolę w tym świecie"

Widzisz, nie chodzi tylko o takie trywialne, codzienne rzeczy jak "rozkosze jesieni", ale raczej o twoje postrzeganie, system wartości i sposób myślenia.

Na szczęście nigdy nie jest za późno zacząć pracować na tymi wszystkimi czynnikami.

________________________

Wszystkie zdjęcia w tym blogpoście zostały wykonane przeze mnie.

0Comments

, by Unknown

In photodiary-fotopamiętnik, PLwpisy

Photo Diary #5. Zajęci ludzie : czy jesteś jednym z nas?

0Comments

, by Unknown

In fotografia, PLwpisy

Jak nie oszaleć w wielkim mieście

wielkie-duże-miasto-warszawa-społeczeństwo

Tak naprawdę dzisiejszy wpis należy do takiego typu notatek, które chciałabym mieć wyryte w swoim przytłoczonym uczuciami mózgu.

Kategorycznie nie popieram przekonania i w ogóle nie wierzę w to, że w życiu "osoby dorosłej" oraz, że mieszkając w "wielkim mieście" takie czynniki jak zdrowie mentalne, psychologiczne, emocjonalne czy fizyczne są jedynie ładnymi słowami albo przyjemnymi wspomnieniami młodości i dzieciństwa (lub kolejnym powodem do narzekania). Po co żyć na tym świecie wiedząc, że nigdy nie przyniesie ci spokoju, a tylko nieustanny wyścig szczurów, w których ty - najważniejszy zasób - uważany jesteś za gumę, którą można rozciągać i transformować na wszelkie sposoby bez żadnych ograniczeń?

Uważam, że celem życia jest samo życie samo w sobie - proces, jakikolwiek on jest. Wydaje mi się, że już istoty żyjące w zależności od swoich zdolności intelektualnych oraz potrzeb decydują o tym na czym polega ich wyjątkowy sens i cel istnienia. Jednak uznać - otwarcie i wielokrotnie - że życie jest wyścigiem o przetrwanie (w wyniku którego wszyscy prędzej czy później umrą tak czy inaczej) ?!

Dlaczego więc nie potrafimy przestać biegać 24 godziny na dobę przez 7 dni w tygodniu ledwie oddychając, cierpiąc na ataki paniki, bezsenność i inne temu podobne choroby współczesnego społeczeństwa?

Jest wiele przyczyn takiego stanu rzeczy. Studia, kariera, rodzina, społeczeństwo, środowisko, dążenie do sukcesu, pragnienie być zawsze i wszędzie. Często staram się usprawiedliwiać samą siebie na podstawie tych wymówek przez co też pozwalałam swojemu Ego gnębić mnie dalej.

W końcu nie żyjemy życiem żadnej innej osoby, ani tej której opinia jest dla nas bardzo ważna (opinia osoby-autorytetu), ani życia społeczeństwa jako całości, ale żyjemy NASZYM WŁASNYM ŻYCIEM.

Zastanów się - jak w ogóle egzystencja i życie codzienne społeczeństwa może być mniej lub bardziej adekwatne i jakościowe jeśli jego cząstki dosłownie topnieją z dnia na dzień przez siłę samokrytyki i bezsensowną pogonię?

Zadaję sobie to pytanie gdy czuję, że plany nastawione na sukces znowu się rozwalają i przytłaczają mnie swoimi ruinami. Idę po mieście, robię różne rzeczy, funkcjonuję, ale myśl o mojej niewystarczającej wydajności wyniszcza mnie od środka. Uwaga: "myśl o niewystarczającej produktywności", nie chodzi nawet o niesatysfakcjonującą mnie lub niepokojącą wydajność! Poza tym, jeśli szczerze zapytam siebie teraz czy jestem zadowolona z moich obecnych osiągnięć i tego czym się zajmuję to odpowiem - tak! Jestem świadoma tego, że jest jeszcze wiele okoliczności i czynników nad którymi wciąż pracuję by robić postępy szybciej, lepiej i przy mniejszym zużyciu energii i nerwów, a mimo wszystko jestem zadowolona z samej siebie! O nie, w tym tygodniu jestem wręcz z siebie dumna!

Z pewnością każdy z nas w pewne momenty ma do czynienia ze stresem i szaleństwem tak zwanego "życia w wielkim mieście". W ciągu roku mieszkania w tak skomplikowanej atmosferze wyodrębniłam kilka bardzo ważnych rzeczy - kilka niezwykle ważnych faktów, które lepiej zapamiętać na zawsze:

1. Samokrytyka to raczej zły nawyk, który łatwo może stać się trucizną.

Zauważyłam, że problem samobiczowania pojawia się, gdy zaczynasz spoglądać na WSZYSTKO co robisz z perspektywy trzeciej / szóstej / dziesiątej osoby. Stawiasz się na miejscu swojej osoby-autorytetu. Notorycznie. Nie zrozumcie tego źle, bo umiejętność wyobrażania sobie takich scenariuszy jest całkiem użyteczną umiejętnością. Niemniej jednak tak łatwo jest zatracić się w procesie, że raczej radzę zrezygnować z tej praktyki umyślnego rozwarstwienia osobowości.

Zawsze będą czekali na ciebie krytycy, jednak jeśli staniesz się najbardziej okrutnym krytykiem samego siebie życie, tworzenie i praca stają się nie do wytrzymania. Każdy wie, że łatwo jest krytykować, zwłaszcza innych ludzi, jednak czasami mamy tendencję do tak częstego i okrutnego krytykowania samych siebie, że przyzwyczajamy się do idei, że w każdej chwili wszystko co robimy jest oceniane (bardzo kategorycznie i bezkompromisowo) w wyniku czego zostajemy przygniecami wagą tego ciężaru. Takie 'pogrzeby' są bardzo długie, nienaturalne i powodują dużo cierpienia.

2. Tak naprawdę - nic nie może cię zniszczyć

Wczoraj odbył się trzeci, a nawet chyba czwarty mój tego typu pogrzeb. Utknęłam pod presją jednego z moich błędnych obliczeń i okoliczności. Zdarzyło mi się ponownie znaleźć w tak samej nędznej sytuacji, w którą już wpadłam kilka miesięcy temu. Ta myśl niesamowicie mnie dręczyła.

"Znowu jesteś porażką"

"Przegrałaś"

"Już nic z tym nie zrobisz"

"Ale co mi w ogóle daje taki tok myślenia?" - zastanowiłam się na chwilę.

Depresję, nerwice, zmartwienia, ataki paniki itp. Nie jest to najatrakcyjniejszy zestaw. W momencie, gdy to sobie uświadomiłam i opracowałam w mózgu tak głęboko jak nigdy dotąd - zdałam sobie sprawę, że to nie jest to czego potrzebuję. Uświadomiłam sobie, że chcę a nawet MUSZĘ skończyć z użalaniem się nad sobą i niepotrzebnymi spekulacjami. I tyle. Oczywiście, pesymistyczny nastrój nie opuścił mnie po pstryknięciu palców, ale od tamtego momentu zawsze kiedy wyobrażam sobie co mój autorytet mógłby mi powiedzieć o projekcie w który jestem zaangażowana, jak on/ona mnie skrytykowałby, co wydałoby się mu beznadziejne (uwaga: nawet się nie zastanawiam co by mogło mu się podobać i co mógłby mi doradzić!), pytam samej siebie:

"Co jego krytyka naprawdę zmieni w moim życiu? Czy mnie zabije, czy zniszczy?" - nie. Nie.

Tak, mogę się poczuć trochę gorzej, ale nawet najbardziej negatywna recenzja czy opinia nie grozi mi nagłą śmiercią!

I to jest jedna z najważniejszych rzeczy, którą powinieneś zapamiętać. Chodzi tu o świadomość, prawdziwą świadomość, że bez względu na to co się wydarzy w tym życiu nic tak naprawdę nie jest w stanie cię zniszczyć! Absolutnie! Popsuć nastrój lub plany - tak, zranić swoje Ego - niewątpliwie, ale zabić cię jako osobę, istotę - nie i nigdy. Oczywiste jest, że dość łatwo jest zranić ciało fizycznie lub wręcz zadać śmiertelnych obrażeń (aczkolwiek jest to zbyt głęboka kwestia do dyskusji w którą dziś nie będę się wdawała).

Mimo wszystko wierzę, że wszystkie istoty żywe są olbrzymimi skupiskami bardzo silnej energii skoncentrowanej w formach materialnych zgodnie z wolą i pragnieniem Wszechświata, albo raczej nieświadomych sił natury. Materia ta przyjmuje najbardziej różnorodne kształty, natomiast energia która ją wypełnia jest wieczna. Potrafi przechodzić od jednego stanu do drugiego, przekształcać się, transformować i tak dalej w nieskończoność, ale by ją wymazać kompletnie prawdopodobnie trzeba by było zniweczyć cały świat.

P.S. Wiem - może wydać się dziwne, że w poście o życiu w dużym mieście ilość ludzkich twarzy na zdjęciach jest dosyć znikoma. Uwierzcie mi - tak planowałam, ponieważ następny wpis na bloga będzie kolejnym Photo diary (Foto pamiętnikiem) czy też trochę fotoreportażem, który, mam nadzieję, pokaże i udowodni wam jak mocno można utknąć w pułapce wielkiego miasta.

01:01